در دلم خالی بود
جای خالی ِ نبودت
حتی پیش تر از آنکه بیایی
از زمانهای دور ...!
و این سالها
نبودت را
قصه گفتم
برای کودکِ دل
درد حجیمی ست
خواستن ، و نداشتن ... !
و دیوار سیمانی بغض ، ترک خورده از رطوبتِ اشکهای انباشته ی این سالها
تو آمدی
اما ظلمت شب
تعبیر میکند به تکرار
هردم
کابوس رفتنت را ... !
و مدتها ست که ذهنم
تداعی گر چشمان تو بود !
آرزوی روحت
و نداشتن جسمت ...
امان ازین حس ِ یاغی ِ سرکش ِ تب آلود ِ شبانه ... !
زیر لب میخوانم هر دم :
" بدرود خوب ِ من ! بدرود !
می سپارمت به آفتاب
به زیباترین
لحظه های ناب ِ عشق"
میگذارم
عمق نبودت
شریانهایم را بخشکاند !
میگذارم
فشار ِ این بغض ، سینه ام را پاره کند ...
میگذارم دستهایم
تحلیل روند
درجدال واژه ها
میگذارم
خیالت
ویرانم کند
به خویش !
و تو ای همیشه
دریاد مانده ،
حتی پیش تر از آنکه بیایی !
به حرمت اینهمه رنج
بگذار
رؤیای تو
قاتل زیباترین
لحظه ی جوانی ام
باشد ... !

آنقدر اشکهایم را نوشتم
که چشمانم تمام شدنــــــد
در اوهــام اوراق خیس دفترم
مثل آن تبسم صورتی
که در باغچه ی بغضم پرپر شد...

مثل ان پرنده
که ما دیدیم گم شدن بالهایش را
در سرخابی ِ غروب !
و خانه ی مقوایی ِ تو
با زیر بنایی آبــــــــــــرنگی
هرگز محافظ شعرهای من نبــــــــــود...!

کوچـــــک بود دل ِ من
ولی وقتی شکســــــت
دیدی که تکه هایش بزرگ بودند
آنقدر که
نتوانستی خاکشان کنی!

شاید فردا
برای خیلی چیـــــــــــزها دیر شده باشد ...
فردایی که همه از آن می ترسیم
حتی تو
که از هیچ چیز نمی ترسی
حتی از خـدا ...!

خاطراتم را ببین
چنان حزن ِ تکه پاره ی دریــــــا
که قـــــاب ِ نارنجی ِ غـــــــــروب را
تسلیم ِ تکه های امـــواجش می کند

مرا ببـــــین
باچشمان هوشیــــــــار ِ زمـــــــان !
ما تغیــــــــــیر می کنیم محبوبــم
دیر یا زود !

شاید دیر شود
وقتی
میـــــــــان گندمزار
تو بیایی و من .......
جا پــــــــای ِ خـــــــاطره ایی شده بـــــاشم
حصار ِ مزرعه را بیاب !
مـــــرا بیاد آر ...
مـــن هنـــــــوز زنده ام

هرچند با ستاره ایی سوخته
درغربت ِ شبی که
نبود ِ شانه هایت
بر تکـــــــیه گــــــــاه ِ اشک هایم
مرا به انهدام خویـــــــش کشــــــــــــاند...!

خسته ام دیــگر
از اینهمه اوهـــــــــام!
می فهمی محبوب ؟؟
ولایه های عمـــــرم پوسید
درپوچی ِ انتظاری که
میرفت در بستر ِ خیـــــــــال
به هم آغوشی ساده یی برسد ...

نمی خواهی برگردی، میــــــدانم ...
بریده ام من هم
رهاتر از هرچه رهـــــا ...

وبخــاطر رفتـــــــــنت
هیچکس مجازات نشـــــــد
جز ســــایه ایی
که به فضــــــای پوچ ِ دیوار
محکــوم گشت ...

تـــــــــو چه میدانی آشــــــنا ... ؟
آن ســــــــــایه
مـــــــن بـــــــــــــودم ... !!!